اشاره: گفته می شود کشور ما وارد یکی از خشک ترین دوره های تاریخی خود شده است و در صورت مدیریت نشدن این بحران به شکل صحیح در آینده ای نزدیک  با مشکل هایی به مراتب وخیم تر روبه رو خواهد شد. در واقع آب مایه حیات است. وقتی آب به وفور وجود دارد، همه چیزهای خوب نیز وجود خواهد داشت، از سلامتی گرفته تا تولید غذا، انرژی و هزاران چیز مفید و ضروری دیگر. اما، وقتی که آب به مقدار لازم و در کیفیت مناسب در دسترس نباشد، دقیقا عکس چیزی که گفته شد رخ خواهد داد. سلامتی انسان ها  به خطر خواهد افتاد، غذا به اندازه کافی وجود نخواهد داشت، امکان تولید برق وجود ندارد و هزاران اتفاق ناگوار دیگر.

زنگ خطر کاهش آب

زنگ خطر نسبت به کاهش ذخیره های آب زیر زمینی در سراسر جهان به صدا درآمده است.  سازمان ملل پیش بینی می کند تا سال ۲۰۳۰ جهان با کاهش شدید آب مواجه خواهد شد  حدود ۳۰ درصد از آب شیرین سیاره زمین در سفره های آب زیر زمینی که در اعماق هر قاره واقع هستند قرار دارد. اکنون بزرگ ترین ذخیره های آب زیر زمینی در آفریقا، اوراسیا و دو قاره آمریکا به شدت کاهش پیدا کرده است. طوری که در برخی از آنها دیگر امکان بهره برداری از آب وجود ندارد و این در حالی است که بیش  از دو میلیارد نفر به همین آب های زیر زمینی رو به کاهش برای زندگی محتاجند.

پدیده کم آبی در ایران  به حدی رسیده که  به گفته بعضی از کارشناسان به مرز بحران نزدیک شده است. در سال های گذشته از منابع آب زیاد برداشت کرده ایم و امروز منابع آب زیر زمینی در حال تخریب است که فرونشست دشت ها به این  دلیل است. اکنون در شرایط حداقل آب قرارگرفته ایم و باید برای داشتن حداقل آب فکر کنیم.

شاید مهمترین بحران ناشی از کمبود آب را آذربایجانی ها با دیدن دریاچه ارومیه به عینه می بینند؛ دریاچه ای که حیات و ممات منطقه و شهرهای بزرگی چون تبریز به احیای آن وابسته است. همین چند روز قبل بود که یکی از مدیران ستاد احیای دریاچه ارومیه به صراحت گفت که اگر دریاچه ارومیه خشک شود دیگر شهری به نام تبریز را هم نخواهیم داشت!!!

ورشکستگی آبی

استفاده بی رویه از منابع آبی تجدیدپذیر و تجدید ناپذیر کشور، بهره وری پایین و هدر روی بالای آب در بخش های کشاورزی، صنعت و شرب موجب شده تا شرایط آبی کشورمان از وضعیت بحرانی فراتر رفته و به فاجعه نزدیک شود. با وجود این هنوز هیچ اقدام موثری برای کاهش برداشت منابع آبی و بهبود آب در بخش های مختلف صورت نگرفته است. افزایش برداشت موجب شده تا منابع زیر زمینی به شدت شور و خشک شود. همچنین منابع آبی جاری به شدت در حال از بین  رفتن است. با بستن سدها، محیط زیست را از بین  برده  و تالاب ها و دریاچه ها و باتلاق ها را خشک کرده ایم.

آب؛ یک کالای اقتصادی

یکی ازاساتید دانشگاه تهران با اشاره به اینکه کشور از ۱۰ سال قبل در وضعیت ورشکستگی آبی قرار داشته است گفت: آب یک کالای اقتصادی است و باید قیمت آن واقعی شود.

دکتر امید بزرگ حداد گفت: برای مقابله با بحران آب و کاهش کمبود، یا باید منابع را افزایش داد و آب بیشتری استحصال کرد که در وضعیت کنونی امکان پذیر نیست یا باید با اعمال راهکارهایی درصدد کنترل مصرف بود.

معاون پژوهشی و فناوری دانشگاه جامع علمی و کاربردی ادامه داد: به نظر می رسد در شرایط کنونی تنها راهکار و موثرترین ابزار کنترل مصرف، فرهنگ سازی کنار تعیین قیمت واقعی و دقیق آب در هر یک از بخش هاست. به این ترتیب می توان میزان مصرف بی رویه را با توجه به وضعیت و بودجه منابع آبی موجود در هر زمان کنترل و تنظیم کرد.

آب در کشور ما به عنوان یک کالای اقتصادی دیده نمی شود. در کنار فرهنگ سازی عمومی در شهرها و روستاها و صنایع باید قیمت آب دقیق شود و در این راستا باید به همه مفاهیم آب از جمله آب مجازی و آب پنهان و … تا حقابه های کشاورزی و محیط زیست توجه کرد. اما از آنجا که آب یک موضوع پیچیده و چند وجهی است در این اقدام باید همه ملاحظات امنیتی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی را در نظر گرفت

با آب مهربان  باشیم

ایران ما تشنه است. با آب مهربان باشیم و رفتار درست مصرف را در پیش بگیریم. به هنگام استحمام دوش حمام را دائم باز نگذاریم. حیاط منزل و راه پله ها را با فشار شیلنگ آب نشوییم. از کنار افرادی که آب را هدر می دهند  به راحتی عبور نکنیم. خودروی خود را با آب شرب نشوییم. به همسایه پر مصرف خود تذکر دهیم  و خلاصه اینکه قدر نعمت ها و داده های الهی و به ویژه آب را بدانیم.