آزادی، عطیه‌ای است الهی و گوهری است بی‌بدیل که خداوند فقط به انسان داده است و او از این رو بر فرشتگان برتری دارد که با ویژگی آزاد آفریده شده است. خداوند او را آزاد خواسته حتی دین‌داری و پرستش خود را بر او اجبار و تحمیل نکرده‌است بلکه از او می‌خواهد بر اساس انتخاب آزاد عمل کند.
خبر صبح؛ علی عجم – متأسفانه با وجود اینکه آزادی و آزادی‌خواهی از معیارهای برجسته انسانی و ارزش‌های درجه‌ یک دینی است، در جامعه دینی و عرف مؤمنان ارزش دینی محسوب نمی‌شود. فضای عمومی جامعه دینی استبداد را بر آزادی، ناآگاهی را بر آگاهی، تقلید و تعبد را بر تحقیق و روشن‌بینی ترجیح می‌دهد. آزادی در ذهنیت عامه دین‌باوران، ضد ارزش، عامل فروپاشی اخلاق و رواج ابتذال محسوب می‌شود.
برخلاف این پندار، آزادی از پشتوانه اعتقادی مستحکمی برخوردار است، انسان آزاد آفریده شده و آزادی جزءجدانشدنی ذات انسان است. سایر ویژگی‌ها و استعدادهای انسانی از قبیل عقلانیت، دانایی، خلاقیت، ابتکار، هنر و بیان در صورتی امکان ظهور، رشد و بالندگی دارد که ویژگی آزادی او به رسمیت شناخته شود اگر گوهر آزادی از انسان گرفته شود هیچ‌یک از استعدادهای انسانی زمینه رشد و بالندگی نخواهد داشت. درواقع انسان بدون آزادی از مقام شامخ انسانی سقوط می‌کند و کاملاً ایزوله و مسخ می‌گردد.
انسان به هر نسبت که از آزادی برخوردار است به همان نسبت از گوهر گران‌بهای انسانیت بهره‌مند‌ است و به هراندازه که از آزادی محروم است به همان اندازه از جایگاه برجسته انسانی محروم است. شعار توحید که اساس همه ادیان الهی است بزرگ‌ترین پشتوانه آزادی سیاسی و اجتماعی انسان‌هاست. پیامبراسلام رسالت خود را با شعار آزادی‌بخش، قولوا لا اله الا ا… تفلحوا، آغاز کرد. این شعار اولین جان‌مایه بعثت و نبوت است. آزادی انسان از هرگونه پرستش و فرمان‌بری از غیرخدا اصل دین و توحید است.
عرب جاهلی دور از علم و تمدن از شنیدن این شعار مفهوم رهایی‌بخشی را به‌درستی درک می‌کردند. بردگان، فرودستان و ستمدیدگان آزادی، برابری و سرافرازی خود را و اربابان، فرادستان، نژادپرستان و امتیازطلبان تمامیت‌خواه فروافتادن و از دست دادن امتیازات استکباری خود را به روشنی از آن فهمیدند. بنابراین بردگان و فرودستان آنان که سوزش زخم‌های جانکاه شلاق را بر پشت و پینه‌های سفت‌ و سخت کار اجباری را بر کف و شانه‌های خود داشتند این شعار را چونان چشمه زلال و گوارایی یافتند که کام‌های تشنه آنان را سیراب می‌کند.
شعار لا اله الا ا… را پایان شکنجه‌ها و تحقیرهای اربابان مستکبر می‌دانستند بنابراین عاشقانه و عارفانه پروانه‌وار اطراف آورنده مهربان و رهایی‌بخش آن گرد آمدند و با همه وجود به آن ایمان آوردند و پیامدهای سخت آن را به جان خریدند. طاغوت، اربابان، مستکبران، زورگویان و خودکامگان تمامیت‌خواه از آن به‌شدت احساس خسارت می‌کردند.