خبر صبح؛ اکبر ربانی – امروزه ورزش فوتبال بدون تردید شرایط خاص و ویژه ای را در جهان و میان مردم به وجود آورده است. فوتبال از منظر کسب درآمد و اشتغالزایی با صنایع بسیار بزرگ و حیاتی دنیا رقابت می کند. این ورزش همچنین از نظر سرگرمی و ایجاد اوقات فراغت نیز جایگاه نخستین را در دنیا به خود اختصاص داده است. استادیوم های فراوان با تماشاگران پرشور را فقط در فوتبال می توان دید. ورزشی که تماشاگران میلیونی دارد و حتی پای بزرگ ترین سیاستمداران و اقتصاددانان جهان را هم به حضور در میادین فوتبالی باز می کند؛ چه برای ارضای علائق ذاتی خود و چه برای استفاده از این پتانسیل برای ایجاد مشروعیت سیاسی!

تب فوتبال در ایران هم به ویژه بعد از برد تیم ملی مقابل استرالیا و راهیابی رویایی به جام جهانی شدت گرفت. در منطقه آذربایجان و تبریز هم چند سال بعد از ورود این ورزش به کشور، فوتبال شکل گرفت و طرفداران پر و پا قرصی پیدا کرد. به ویژه در چند سال اخیر فوتبال تبریز را با تماشاگران پرشورش می شناسند؛ تماشاگرانی که بدون تردید اولین در آسیا هستند! اما برای این فوتبال که علاقمندان زیادی دارد چه باید کرد؟ به عنوان یک تماشاگر، یک فوتبالیست و یا سرمربی و مدیر عامل و حتی به عنوان یک سیاستگذار؟!

قطعاً نقش اصلی را در این میان سیاستگذاران کلان استان بر عهده دارند. آن هم با ایجاد زیرساخت های لازم جهت شکوفایی این ورزش پرطرفدار. امری که در چند سال گذشته زیر سایه سنگین جو تراکتور از بین رفته و له شده است. به طوری که بعد از آویزان شدن کفش های بازیکنان بزرگی چون باقری، دایی، برادران دین محمدی و خطیبی و…  چندین سال است که دیگر بازیکن اسم و رسم داری در تیم ملی نداریم! دیگر بازیکنی که در لیگ های اروپایی بازی کرده و جوانان را برای پیشرفت و ترقی انگیزه بدهد، وجود ندارد!

چند سالی است که مدیران به هر طریق ممکن از تزریق بی حساب و کتاب پول گرفته تا حمایت های بی دلیل و بدون کارشناسی در وضعیت های به وجود آمده در جریان بازی های تراکتور سعی بیهوده دارند تا این ورزش استان را نجات دهند!! اما قطعاً اینها مسکنی بیش برای این ورزش در استان ما نیست! و باید فکر تازه ای کرد؛ باید خون تازه ای در کالبد این جسم کم رمق دمیده شود!! و آن هم نمی تواند شکل بگیرد مگر با توجه به رده های پایه در فوتبال. مانند تیم های خیلی بزرگ اروپایی باید در میان جوانان شهرها و روستاهای منطقه و حتی مناطق اطراف جستجو کرده و با استعدادها را به فضای فوتبال سوق داد و اینجاست که هم فوتبال را نجات داده ایم و هم به یک منبع درآمد برای مردم منطقه فکر کرده ایم.

باید به فوتبال نه به عنوان یک ابزار برای سیاست و نه یک ابزار برای سرگرمی، بلکه باید به عنوان وسیله ای برای ایجاد اشتغال و درآمد نگاه کرد!! مثلاً در همان چند سالی که تیم های آسیایی به تبریز آمده و فوتبال بازی کرده اند به عینه دیده ایم که حضور چند تیم خارجی باعث چه درآمدهای پیدا و پنهانی شده بود. پس چرا مدیران استانی ما به امر درآمدزایی در فوتبال توجه ندارند؟!