خبر صبح/ وحید رضا سیدین: بخش کشاورزی را می‌توان فضایی جهت مسیر اشتغال مولد و کسب‌وکار در نظر گرفت. این در صورتی است که به آن توجه ویژه‌ای گردد، چه از باب برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری چه از باب توجه به رونق تولید و اشتغال، چون در این بخش می‌توان، با تولید محصولات کشاورزی، شاهد کیفیت محصولات، کمیت، تنوع، نوآوری و خلاقیت بود. بنا به فرمودۀ مقام معظم رهبری، لازمۀ انقلابیگری بخصوص در این بخش می‌باشد. البته بخش کشاورزی نیاز به تحول جدی دارد چون اولا، به دلیل بحران آب و معضل معیشت کشاورزان، در برخی از مناطق، حرکتی ضدتولیدی داشته و بخش را به مخاطره انداخته است و با توجه به مهاجرت روستائیان، بر جمعیت بیکاران به‌ویژه در روستاها افزوده است. در این زمینه، می‌بایست، با تغییر نگرش‌ها به توسعۀ بخش کشاورزی، به ظرفیت‌های پایدار در روستاها، که خط مقدم تولید است، توجه و نگاه ویژه‌ای گردد. ثانیاً، برای رونق تولید و اشتغال پایدار، می‌بایست نخست مشخص شود که کالای تولیدی (محصول کشاورزی) برای چه جامعه ی هدفی تولید می‌شود و علی رغم مصرف آن کالا درون کشور، باید نگاه برون‌گرا باشد، یعنی هدف قرار دادن بازارهای جهانی و در حقیقت توجه به مدیریت توسعه ی بازرگانی در بخش کشاورزی، و باید، برای این مهم، راهبردهای مشخص تعریف شود؛ یعنی حمایت‌ها و هدایت‌ها و تزریق منابع و حذف موانع تولید بر پایۀ مدیریت جهادی در دستور کار قرار گیرد که لاجرم بر معیشت، تحرک و ایجاد فرصت‌های شغلی مولد در بخش کشاورزی اثرگذار خواهد بود.

توسعه ی بخش کشاورزی و توجه به بهره‌وری

بخش کشاورزی سهم مهمی در رشد تولید ناخالص ملی دارد. دستیابی به امنیت غذایی، کسب درآمدهای ارزی و رونق اقتصادی از جمله ی مواردی است که توجه بخش کشاورزی را ضروری می‌سازد. ارتقای بهره‌وری در عرصه ی کشاورزی را باید به نوعی ناشی از عزم کشاورزان و فعالان این حوزه دانست که می‌کوشند این بخش را در اقتصاد ارتقا بخشند و توانمندی‌های آن را احیاء کنند.

دولت باید از این رویکرد مثبت استقبال کند و با مشوق‌هایی مثل ارائه ی تسهیلات، مکانیزه کردن ماشین‌آلات کشاورزی و ارائه ی آموزش به کشاورزان در تحقق این مهم گام‌های مؤثری بردارد. مسیر توسعه در بخش کشاورزی باید با نگرشی پایدار به آن انجام گیرد. در غیر این صورت، موجب بروز مسائل و مشکلات عدیده‌ای همچون مصرف بی‌رویه ی مواد شیمیایی و تخریب محیط زیست خواهد شد. در واقع، کشاورزی پایدار با در نظر گرفتن کیفیت زندگی نسل‌های فعلی و آینده از طریق حفظ و بهبود فرایندهای اکولوژیکی و حفاظت بلندمدت از منابع طبیعی، تقویت درآمدزایی، تأمین نیازهای غذایی و تأمین نیازمندی‌های جامعه ی روستایی محقق می‌شود. توجه به خودکفایی در تولید محصولات کشاورزی در دستور کار می‌باشد ولی به هر قیمتی نباید صورت بگیرد و بهای آن از بین بردن منابع، افزایش قیمت محصول، بالا رفتن هزینه ی تولید و … باشد. کارشناسان بر این باورند که توسعه در بخش کشاورزی باید با نگاه به حفظ منابع و تولید پایدار به صورت توأمان حاصل شود. مثلا، در شرایطی که با بحران آب مواجه هستیم، اولویت مهم ما در بخش کشاورزی باید مصرف بهینه ی آب باشد، با توجه به عدم تنزل منابع تولید مثل محیط زیست و خاک.