خبر صبح/ گروه سیاست: در زمان فتحعلی شاه اختلافات مرزی و سیاسی باعث جنگ و جدال بین ایران و عثمانی می شود. عثمانی ها در این زمان مشغول جنگ مربوط به استقلال یونان بودند و نتوانستند از مرزهای شرقی محافظت کنند محمد علی میرزا از این فرصت استفاده کرده و در سال ۱۲۳۶ه  شمال بین النهرین و مناطق کردنشین عراق و بغداد را تصرف کرد. در سال ۱۲۳۷ عباس میرزا ایالات قارص و اردهان را اشغال می کند و رئوف پاشا فرمانده سپاه عثمانی در سال ۱۲۳۸ پایان جنگ را اعلام می کند و قرارداد صلحی بین میرزا محمدعلی خان و رئوف پاشا منعقد می شود. مرز ایران و عثمانی طبق این معاهده همان حدود در زمان نادرشاه (۱۱۵۹ه) معین شد. دولت عثمانی تعهد کرد که به زوار ایرانی آزار نرساند و فقط از آنها حقوق گمرکی بگیرد، دو طرف در پایتخت یکدیگر سفیری داشته باشند و ایران ایالاتی را که از عثمانی ها گرفته بود، پس داد. در سال ۱۳۲۳ه.ق دولت عثمانی با سوء استفاده ازاوضاع ایران به واسطه انقلاب مشروطه، متدرجاً به چند نقطه از نواحی مرزی تجاوز کرد و برخی مناطق را متصرف گردید.

به دنبال اعتراض بریتانیا و روسیه به این عمل، آنها مجبور به تخلیه ناحیه مزبور شدند، لیکن دو سال بعد ضمن بحرانی که در حکومت محمدعلی‌شاه به پا گردیده بود، در ۹ خرداد ۱۲۸۶ (۱۳۲۵ه.ق) قوای عثمانی به سرکردگی اسماعیل سمیتقو بار دیگر مرزهای ایران را مورد تجاوز قرار داده و دست به قتل و غارت زدند و برای بار دوم برخی مناطق را تصرف کردند. مجدداً انگلیس و روس مداخله کرده آنان را به عقب‌نشینی واداشتند و دو دولت را به تشکیل مجدد کمیسیون مرزی سابق ترغیب کردند.

در این کمیسیون از طرف بریتانیا و روسیه نیز نمایندگانی تعیین شدند تا در صورت لزوم اختلافات را به حکمیت حل و فصل کنند. در سال (۱۳۳۱ه.ق) اعضای این کمیسیون کار خود را آغاز نمود و توانست با گفت‌وگو و مذاکره اختلافات مرزی دو کشور را حل نماید.