خبر صبح/ گروه گزارش: یکشنبه، دوشنبه، سه‌شنبه؛ سه روز پی‌درپی و متوالی. روزهایی که رو به دیواری بتونی روبه روی پنجره و آغشته به سکوتی «سرد» و «یخ زده» که هر چند دقیقه یک‌بار صدای تک‌سرفه‌ای آن را بر هم می‌زد و بی خبر از آنچه «بیرون» از «آن تو» می‌گذشت، طی شد؛ سه روز متفاوت و شاید دلهره آور در برزخ مبتلا بودن یا نبودن به کرونا، این ویروس نوپدید که این روزها سر وکله‌اش در جغرافیای ایران نیز پیدا شده و الهام فخاری، عضو شورای شهر تهران، در روزهای اخیر آن را پشت سر گذاشت؛ روزهایی نه شیرین، اما توام با تجربه‌های مختلف: «تجربه بدی تلقی اش نمی‌کنم. روزهای شیرین و زمان خوش‌گذرانی نبود، ولی تجربه مثبتی بود؛ چون دوستان جدید پیدا کردم  و فرصتی شد تا یادداشت‌هایی بنویسم و از منظر یک شهروند با نگاه واقعی‌تر به وقایع نگاه کنم. مشکوک بودن به ابتلا به کرونا ویروس، همچنین فرصتی برای درمان ریه‌ام فراهم کرد.»

به دلیل مسئولیت اجتماعی به بیمارستان مراجعه کردم

الــهــام فــخــاری که ســه‌شــنــبــه‌شب گذشته نتیجه منفی تست‌هایش را دریافت کرد و از بیمارستان، بعد از سه روز قرنطینه مرخص شد، دلیل مراجعه‌اش به بیمارستان به عنوان یک فرد مشکوک را این‌گونه بیان می‌کــنــد: «من بــه‌دلــیــل نوع شغــلم با گروه‌ها و افراد مختلفی در تماس هستم و در محیط‌های گوناگونی نیز حضور پیدا می‌کنم. از طرف دیگر برخی از علائم بیماری کرونا مثل مشکلات ریوی و تک‌سرفه را در خود مشاهده می‌کردم. به خاطر همین و به دلیل مسئولیت اجتماعی که در برابر دیگران داشتم به بیمارستان مراجعه کردم و تشخیص پزشک این بود که باید تست بدهم.» تصور فخاری این بود که تست را به صورت سرپایی انجام می‌دهد و به خانه باز می‌گردد و خودش در منزل خودش را قرنطینه می‌کند. ماجرا، اما این‌طور پیش نرفت: «گفتند باید وارد بخش شوی.  من به همراه یکی دو مریض دیگر به ساختمانی در بیمارستان مسیح دانشوری منتقل شدیم که بیماران و افرادی را که مشکوک به ابتلای ویروس کرونا بودند، آنجا نگه می‌داشتند.» به او گفتند باید بستری شود و تست را انجام دهد و منتظر نتیجه آن بماند. تست گرفتن، اما همانا و تبدیل شدن بخش به اقامتگاه سه روزه برای او نیز همانا: «بالاخره بعد از سه روز اعلام کردند که تست من منفی بوده و من سه‌شنبه‌شب گذشته از بیمارستان مرخص شدم. البته اکنون به دلیل اینکه بیماران مبتلا و موارد مشکوک در کنار یکدیگر نگه داری می‌شدند، در خانه قرنطینه و درحال رعایت کردن نکات ایمنی هستم.»

بیمار و بیماری را اشتباه نگیرید!

فخاری لابه‌لای حرف‌هایش از رفتار و واکنش دیگران درباره فرد مشکوک و مبتلا نیز می‌گوید: «وقتی دستور انتقال بیمار به بخش بستری را می‌دهند، واکنش دیگران با توجه به موج خبری که اکنون درباره کرونا ایجاده شده، بسیار خاص است.» بیماران روحیه‌شان را از دست داده‌اند و ترس و نگرانی بر آنها چیره شده است: «به خصوص که در کنار بیماران کرونا مثبت نیز قرار می‌گیری. افراد در این شرایط وضعیت مساعد و مناسبی ندارند؛ بنابراین تاب‌آوری روانی و اینکه مواظب باشی ایمنی و روحیه‌ات از بین نرود، خیلی مهم است. » برخی از بیماران هم همچنان در برابر رعایت نکات ایمنی مقاوم و سمج هستند: «این درحالی است که بر رعایت نکات ایمنی بسیار تاکید و از بیماران خواسته می‌شود حتما آنها را رعایت کنند. این مسئله نشان‌دهنده این است که هنوز جای کار زیادی در حوزه آموزش‌های عمومی‌به افراد وجود دارد. درواقع اینها درس‌هایی است که به واسطه تهدید کرونا می‌توان از آن استفاده کرد.» اما واکنش دیگران به یک فرد مشکوک یا مبتلا چگونه است؟ این پرسشی است که از فخاری پرسیدیم و در پاسخ شنیدیم: «افراد، بیمار را با بیماری اشتباه می‌گیرند. آنهایی که در محیط حضور دارند و مشاهده می‌کنند که دستور بستری برخی آمده، احساس می‌کنند با یک کرونا مثبت قطعی روبه رو هستند و فرد ناقل یا کرونا مثبت خیلی خطرناک است؛ درحالی‌که باید نکات ایمنی را رعایت و همه تلاش کنیم تا این بیماری را شکست دهیم. برخی از افراد، بیمارها را تنها می‌گذاشتند یا رفتار خشنی با آنها داشتند. باید به سمتی حرکت کنیم که بین بیمار و بیماری تفاوت قائل شویم و رفتارمان را درباره بیمار بهبود یافته تنظیم کنیم.» 

همه عزمشان را جزم کرده بودند

فخاری می‌گوید این سه روز برایش فرصت بسیار خوبی بوده تا از نزدیک با تلاش و کوشش کادر بیمارستانی آشنا شود: «حضورم در آن فضا فرصتی ایجاد کرد تا بتوانم از نزدیک وضعیت داخلی مجموعه را به عنوان یک بیمار مراجعه کننده مشاهده کنم و گزارشی درباره تجربه واقعی خود بنویسم.  کادر پزشکی با وجود کمبود منابع و ناهماهنگی‌های مهمی ‌که وجود داشت، اما بسیار تلاش می‌کردند. زندگی با لباس‌های ایزوله و انجام فعالیت‌های روزانه با آنها بسیار سخت بود؛ به‌ویژه برای انجام اقدامات پزشکی مثل رگ‌گرفتن. ولی آنها همه تلاششان را انجام می‌دادند تا بیماران احساس کمبود نکنند.» 

در قرنطینه منفعل نبودم

زندگی در قرنطینه برای فردی که حضور فعال در عرصه‌های مختلف جامعه دارد، چه سختی‌هایی در پی دارد؟ فخاری در پاسخ به این پرسش می‌گوید: «سعی کردم حضورم در فضای مجازی را پررنگ‌تر کنم و پیگیری‌هایی درباره فضا و وضعیت بیمارستان با مسئولان وزارتخانه و نمایندگان و مدیران حوزه بهداشت  و… داشته باشم تا بتوان وضعیت را بهبود ببخشم؛ چرا که در بیمارستانی که حضور داشتم افراد مبتلا و مشکوک کنار همدیگر نگه‌داری می‌شدند و این مسئله ریسک گسترش مبتلایان را بالا می‌برد. به نظرم این اشکال بزرگی است که در بیمارستانی که بستری بودم، وجود داشت. از مسئولان انتظار می‌رفت به این موضوع بیشتر توجه کنند.»