خبر صبح/ گروه ورزش: فضای فوتبال باشگاهی در آسیا اکنون تفاوت‌های آشکار و نهانی با آن دورانی دارد که تیم هایی از ایران هم جام قهرمانی را به دست می‌آوردند. هزینه‌های سرسام آوری که کشورهای حوزه خلیج فارس در این راستا دارند، آنها را در عصرجدید فوتبال باشگاهی در آسیا به یکی از جام‌آوران همیشگی لیگ قهرمانان آسیا بدل ساخته و به تناوب قطری‌ها، اماراتی‌ها و سعودی‌ها نیز به‌عنوان یک مدعی سنتی توانسته‌اند جام قهرمانی را از آن خود کنند. در حوزه شرق آسیا نیز همچون سال‌های گذشته، کره جنوبی و ژاپن در جام آوری پیش‌قراول بوده‌اند. گرچه فوتبال ژاپن و کره جنوبی یا فوتبال عربستان بالفطره استعدادهای نابی دارند، اما نمی‌توان مسئله سرمایه‌گذاری آنها در فوتبال را نادیده گرفت که اگر تیم‌های باشگاهی در ایران به خوبی از عهده ‌این ماموریت برمی‌آمدند، چه بسا قهرمانی‌ها یکی پس از دیگری تکرار می‌شد.

ناکامی‌های سریالی فوتبال ایران در سطح باشگاه‌های آسیا به ویژه آنهایی که تا مرز فینال این رقابت ها هم رفته اند، همگی ناشی از فقر فنی تیم‌های ایرانی در بازی‌های بزرگ به ویژه در بازی‌های پایانی است و مروری بر عملکرد آنها در بازی‌های پایانی به وضوح این نقص را عیان می‌کند؛ نقطه‌ای که باید شلیک نهایی از لوله تفنگ فوتبال ایران بیرون می‌رفت که نرفته است. امروز که لیگ در پایان خود قرار دارد، هرچه سر می‌چرخانیم باز هم تیمی در قواره قهرمانی در آسیا نمی‌بینیم. تعارف کالدرون (مربی سابق پرسپولیس) را هم جدی نمی‌گیریم که در بدو ورود به اردوگاه سرخ‌های پایتخت گفته بود این تیم قهرمان آسیا می‌شود. نه تیم او، نه سپاهان، نه استقلال و نه تراکتور قواره قهرمانی در آسیا را ندارند و بعید است از پس بازی‌های فرسایشی آتی برآیند.

  یک مسئله کلی که همواره به فوتبال باشگاهی در ایران لطمه وارد کرده ناهمگونی برنامه بازی‌های داخلی با فوتبال آسیا هم هست که به واقع در مقطعی کمر تیم‌ها را می‌شکند که این موضوع نیز خود سدی محکم در برابر قهرمانی‌های فوتبال ایران در رقابت‌های باشگاهی بوده است.

عامل جدی‌تر در کسب این ناکامی‌ها اما بی‌برنامگی مدیران باشگاهی در پدیداری تیم‌هایی در حد و اندازه قهرمانی در آسیاست. هیچ یک از مدیران کنونی فوتبال ایران برنامه‌ای برای قهرمانی در آسیا ندارند و اشارات گاه و بی‌گاه آنها بیشتر جنبه تبلیغات رسانه‌ای دارد. قهرمانی در آسیا نیازمند مکانیزم جدی مالی است که ظاهرا مدیران فوتبال ایران در ایجاد آن عمیقا ناتوان‌اند و قادر نیستند منابع مالی لازم را فراهم کنند و اقدامی هم در این راستا انجام نداده‌اند که تیم‌های خود را با تجهیزات بیشتر راهی رقابت‌های باشگاهی کنند. شاید یک راه حل جدی این باشد: کسب درآمدهای حاصل از حق پخش تلویزیونی که اگر تمام و کمال به کاسه باشگاه‌ها ریخته شود، ساختن تیم‌هایی رویایی محال نباشد.