خبر صبح/ گروه جامعه: چهاردیواری اختیاری! جمله‌ای است که بارها آن را شنیده‌ایم اما اختیاری بودن به قیمت زیر پا گذاشتن حق و حقوق همسایگان چندان خوشایند هم نیست. باید حق را همه جانبه درنظر گرفت اگر قرار است چهاردیواری اختیاری باشد تکلیف حق و حقوق همسایگان چه می شود؟ اگر بخواهم از فرهنگ موجود در آپارتمان ها سخن بگویم شاید از نظر برخی خوانندگان مبحثی باشد که قدیمی شده اما می توانم بگویم که مانند زخمی هست که سر باز می کند. سالهاست از زمان آپارتمان نشینی می‌گذرد اما مشکلات زندگی در این سکونت گاه ها هم چنان پابرجاست.

قانون، کلمه‌ای است با بار معنایی سنگین. هر مکانی قوانین خاص خود را می‌طلبد که رعایت این قوانین بر تمامی افراد واجب و امری انکارناپذیر بوده است. زمانی که به بحث آپارتمان‌نشینی روی می‌آوریم فرهنگ را نیز باید در جوار قانون جای دهیم. فرهنگ جزء لاینفک در زندگی‌های آپارتمان‌نشینی است که رعایت نکردن قوانین موجود در آپارتمان ها، منشا تمام بسیاری از مشکلات و معضلات اجتماعی است.

بسیار تعجب‌آور است حال که همه چیز رو به پیشرفت گراییده و بیشتر منازل شکل مدرن‌تر یافته‌اند دیگر مثل دوران قدیم نیست خانه‌ای کوچک در وسط یک حیاط که عطر دل نواز خاک به هنگام آب پاشیدن آدمی را مست کند. اکنون بیشتر منازل شکلی متفاوت و پیچیده به خود گرفته و می‌توان ادعا کرد که آپارتمان‌نشینی سرعت تند و تیزی نسبت به سایر منازل مسکونی داشته و خواهد داشت.

این درحالی است که با افزایش آپارتمان‌ها، فرهنگ متناسب و آمیخته با آن شکل نمی‌گیرد. وقتی سخن از فرهنگ آپارتمان‌نشینی می‌شود هر مسائل ریز و درشت را باید در نظر گرفت. مسائلی مانند: صدای بلند تلویزیون هنگام تماشای یک بازی فوتبال که هیجان بیشتری را که خصوصا در بین مردان حاکم می‌گردد، صدای بلند بستن در آسانسور، سر و صدای برگزاری میهمانی که تا آخر شب ادامه دارد و… شاید در اذهان مردم این عوامل طبیعی به نظر برسد اما این عوامل به راحتی می‌تواند حقوق همسایگان را پایمال کند.

پیامبر اکرم صلی اله علیه و آله فرمود: بهترین همسایگان در نزد خدا، خوب‌ترین آنها نسبت به همسایه خود و  بهترین یاران در نزد خدا خوب‌ترین آنها نسبت به دوستانشان است.

برخی از خانواده ها هنوزم که هنوز هست پیرو همان روشی هستند که قبلا زندگی می‌کردند و با این تفکر که چهار دیواری اختیاری است خود را ملزم به انجام هرگونه کاری می‌دانند که هم چنان بر زندگی امروزی نیز سایه انداخته است. فرهنگ مخصوص آپارتمان نشینی، نخستین اولویت و شاخصه جهت به وجود آمدن امکان مناسب برای آپارتمان نشینی است. در کنار تمام مسائلی که عنوان گردید محیط آپارتمان می‌تواند محیط مناسبی برای رشد و تربیت هرچه بیشتر کودکان باشد بدین گونه که کودک با قرار گرفتن در این محیط، بهتر می تواند نحوه برخوردهای اجتماعی را فرا بگیرد.

هر کسی ساز خودش را می‌زند

مهرک، متاهل و صاحب یک فرزند دختر، درگفت و گو با خبرنگار ما گفت: ما چندسالی است که در آپارتمان زندگی می‌کنیم با همه حسن‌هایی که دارد مشکلات فراوانی نیز به همراه دارد. ما در طبقه اول زندگی می‌کنیم و کل ساختمان ما هشت واحد که هر طبقه دو واحد دارد.

وی ادامه داد: ساختمان ما مقررات خاصی ندارد هر ۶ ماه یک مدیر انتخاب می‌شود که توسط آن پول جمع می‌گردد و خرج آب، برق، شارژ آسانسور را می‌دهیم. دیگر حتی برای تمیز کردن راه پله ها هم هزینه‌ای صرف نمی‌شود و هر کسی ساز خودش را می‌زند.

مالک این واحد آپارتمان افزود: صدای تلویزیون در هر طبقه خیلی بلند است و این موجب آزرده شدن همه در آپارتمان می‌شود. طبقه بالای ما پسر دارد که متاسفانه در خانه فوتبال بازی می‌کند با دادن تذکرات فراوان بازهم بی‌فایده است. تنها این نیست، طبقه بالا تا ساعت ۲ نصف شب میهمان دارند و صدای کفش‌های مهمان‌ها باعث ایجاد مزاحمت می‌شود و باید تحمل کنیم.

احساس امنیت

وی افزود: خلاصه ما که هشت واحد هستیم هیچ کدام شبیه هم دیگر نیستیم چه برسد به واحدهای بزرگ‌تر. اما با همه سختی‌ها یه سری محسنات هم دارد. محسنات آپارتمان‌نشینی البته در کشور ما ایران این است که احساس امنیت بیشتری می‌کنیم و اینکه همسایه خوب در هر دو حالت نعمت بزرگی است امیدوارم همه، همسایه های خوبی داشته باشند.

در مرحله نخست فرهنگ آپارتمان نشینی را فرا بگیریم

متاسفانه برخی رفتارها به گونه‌ای در قالب زندگی اجتماعی ما نفوذ کرده که زدودن آن چندان ساده هم نیست. همسو کردن چند فرهنگ متفاوت بالطبع در یک آپارتمان کار غیر ممکن است و نیاز به فرهنگ‌سازی هرچه بیشتر از طریق رسانه‌ها  و مطبوعات دارد. بهتر است بگوییم در مرحله نخست فرهنگ آپارتمان نشینی را فرا بگیریم و بعد آپارتمان را جهت سکونت خود انتخاب کنیم. فرهنگی که بهتر زیستن و داشتن حس نوع دوستی و هم جواری را در کنار یکدیگر مهیا سازد. در این راستا باید فرهنگ آپارتمان نشینی را در اولویت مباحث شهر نشینی قرار دهیم./ آناهیتا رحیمی