خبر صبح/ گروه گزارش: چندی است که زمزمه های کمبود آرد سطح شهر را گرفته است!  نانوایی‌ها برای شیفت عصر یا تعطیل هستند یا کمبود آرد دارند! ویدئوها و عکس تعطیلی مغازه‌های نانوایی در فضای مجازی دست به دست می‌چرخد و سبب نگرانی مردم شده است مسئولین معتقدند کمبود آرد نیست اما نانوایی‌ها کیسه‌ی ۱۳۰ هزارتومنی آرد را به پای “کمبود” می‌گذراند! اما اصل ماجرا کجاست؟

تعطیلی نانوایی ها کذب است

بهروز مهدوی ، فرماندار شهرستان تبریز تعطیلی مراکز پخت این شهر بدلیل کمبود آرد را تکذیب کرد ودر واکنش به شایعه تعطیلی نانوایی‌های تبریز به دلیل کمبود آرد اظهار داشت: این خبر اصلا صحت ندارد و آن را تکذیب می‌کنم.

فرماندار شهرستان تبریز ضمن تاکید بر فعالیت نانوایی‌ها گفت: به حد کافی آرد موجود می‌باشد که در اختیار نانوایان قرار بدهیم و مشکلی نداریم.

وی ادامه داد: نانوایی خاصی در تبریز بدون داشتن مجوز، اقدام به پخت نان می‌کند و چون مجوز ندارد مجبور است آرد با قیمت آزاد بخرد و گرانفروشی کند، به همین دلیل با شیطنت در فضای مجازی ادعای عدم توزیع آرد بین نانوایان دارد.

مهدوی با تاکید بر اینکه با نانوایان بدون مجوز  و متخلف و گرانفروش برخورد خواهد شد، افزود: این شایعات در جهت تشویش اذهان عمومی است تا تخلف خود را به حساب کمبود آرد بگذارند، ما آرد کافی برای چند سال داریم.

روی دیگر سکه در نانوایی ها…

به پای صحبت‌های یک نانوا در حوالی مارالان می‌نشینیم. وی در توصیف وضعیت موجود می‌گوید: من یک نانوایی آزادپز هستم که به لحاظ شرایط قرارگیری مغازه‌ام در کنار خیابان همیشه تقاضای بیشتر از آنچه عرضه می‌کنم، دارم اما همواره با کمبود آرد مواجه هستم به طوری که در شیفت عصر خیلی از مشتریانم را دستی خالی رد می‌کنم!

این نانوا اضافه می‌کند: برای نانوایی‌های امثال من که کیفیت و رضایت مشتری اولویت دارد، با افزایش تقاضا روبرو هستم -بطوری که بارها برای افزایش سهمیه اقدام کرده و نتیجه‌ای نگرفته‌ام- به ناچار به خرید آزاد آرد روی می‌آوریم اما با افزایش قیمت آرد به ۱۳۰ هزار تومن مجبور به کاهش پخت می‌شویم! در این بین مقصر را کم لطفی مسئولین مربوطه می‌دانم و مجبور می‌شوم برای شیفت عصر تعطیل کنم و دلیلش را برای مردم گرانی آرد یا کمبود آن عنوان کنم!

وی روی دیگر این داستان را این گونه عنوان می‌کند: از طرفی سهیمه پزهایی که به هر دلیلی اعم از اینکه داخل یک کوچه هستند و تقاضای کمی برای پخت دارند، اقدام به فروش آرد سهمیه‌ای خود می‌کنند! اصلا آنها حتی اگر مشتری هم داشته باشند با حساب سرانگشتی هم می‌توان نتیجه‌ی آن ها را برای فروش آرد گرفت. آنها کیسه‌ی آرد را ۳۴ تومن می‌گیرند و ۱۱۰ هزار تومن به دلال می‌فروشند و دلال هم ۱۳۰ هزار تومن به من آزاد پز می‌فروشد! این در حالی است که برای مثال این نانوای سهیمه‌پز در صورت مساعد بودن شرایط برای پخت اعم از تقاضای کافی، بازهم فروش آرد برایش خیلی به صرفه‌تر از پخت می‌باشد برای مثال وقتی از پخت آرد سهمیه‌ای خود ۳۰ تومن سود می‌برد ترجیح می‌دهد با فروش آرد و با صرفه‌جویی هزینه‌ها، به سود بیشتری دست یابد!

وی می‌گوید: کارخانه‌های فروش آرد هم یک طرف داستان هستند. آنها خود با وجود این قیمت‌ها سهمیه‌پزها را ترغیب به فروش آرد می‌کنند چرا که با فروش این آرد به کارخانه‌های بیسکویت و ماکارونی و… سود خود را می‌برند!

جای خالی نظارت و پایش در امورات نانوایی‌ها

با مرور اظهارت نانواها مشخص می‌شود که یک سر این شایعات و واقعیت‌ها در رصد نامناسب برای افزایش سهیمه برخی نانوایی‌ها صورت می‌گیرد. عده‌ای بر این باور بودند که فعالیت آزادپز‌ها در کنار نانوایی‌های دولتی حس رقابت‌پذیری را افزایش داده و سبب می‌شود تا هم نانوایی‌های آزاد و هم دولتی به یک اندازه سود کنند زیرا نانوایان آزادپز برای ماندن در بازار و جذب مشتری باید با افزایش کیفیت، نظر مشتری را جلب کنند و در همین حال نانوایی‌های دولتی هم در این رقابت تنگاتنگ چاره‌ای جزء ارتقاء کیفیت ندارند و در ‌‌نهایت این امر به نفع مصرف کننده است. اما آیا مگر می‌شود آزادپزی که  آردش را به قیمت بالاتری نسبت به سهمیه پز می‌خرد در یک فضای رقابتی مساوی قرار بگیرد و بخواهد نانش را با قیمت سایر نانواها بفروشد؟ پر واضح است که یک سری کاری‌هایی انجام می‌شود که این دست‌کاری‌ها یا بر وزن نان تاثیر می‌گذارد یا بر قیمت و کیفیت آن!! از طرفی با وجود تورم در هزینه‌های تولید نان اعم از دستمزد کارگر، حق بیمه و … نانوای سهمیه‌ای سعی در کسب سود بیشتر است و وقتی شرایط برای کسب این سود را فراهم می‌بیند، اقدام به فروش آرد می‌کند!

با این تفاسیر به نظر می رسد پایش و نظارت حداکثری بر عملکرد نانوایی ها می تواند تا حدود زیادی گره گشای مسائل مربوط به این حوزه شود!/ فرزانه اسدزاده