خبر صبح/ گروه جامعه:بعد از چندین ماه زندگی با ویروس کرونا دغدغه‌ی بسیاری از مردم کشور بابت آموزش فرزندان ایران زمین با رونمایی از پیام‌رسان شاد تا حدودی مرتفع شده است. این پیام رسان با گذشت ۷ ماه کم کم جای خود را در بین اهالی آموزش و خانواده‌ها باز کرده است اما همچنان درگیر حواشی است که چهره‌ی شاد آموزش را، غمگین به نظر می‌رساند!

دانش آموزان جا مانده از تحصیل

قبل از هر چیز از دانش آموزانی بگوییم که با گذشت یک ماه از آغاز سال تحصیلی جدید آموزش برایشان معنی ندارد. آنها که داشتن و تهیه  گوشی چندمیلیونی در توان خانواده‌شان نیست، عطای آموزش مجازی را به لقایش بخشیده‌اند و با کوهی از حسرت روزگار به سر می‌برند. این تعداد شاید زیاد درس‌خوان نباشند و شاید والدینشان مهارت کافی برای یاد دادن درس ندارند و هزاران شایدهای دیگر …. اما امروز کمبودهایشان بیشتر از همیشه به چشمشان می‌آید. بوق و کرناهای “دانش‌آموز جا مانده از تحصیل نداریم” هم به دادشان نمی‌رسد چرا که کوچه پس کوچه‌های حاشیه شهر پر است از دانش آموزانی که تحصیل امسال برایشان مفهومی ندارد! در این بین والدینی که بیشتر از دانش آموزان غم خوار این روند آموزشی هستند؛ اما چاره چیست!؟

معلمانی که با والدین طرف هستند نه دانش آموزان

فریادهای عصبانی معلم، شعر خوانی معلم دیگر، تهدید و تمسخر آن یکی و ….! این روزها فضای مجازی پر شده است از صداهای ضبط شده معلمان بخت برگشته‌ای که فکر می‌کنند در چهارچوب کلاس نشسته‌اند و اختیاردار کلاسشان هستند اما غافل از آنکه کوچک‌ترین حرکت اشتباه یا اضافه تحت رصد غول فضای مجازی است. هر چند که اعمال خشونت چه در فضای فیزیکی کلاس چه در آموزش مجازی به هیچ عنوان قابل تایید نیست اما کافی است دانش آموزی شیطنت کند و با هزاران نرم‌افزار مختلف صدای معلم را میکس کند و سوژه‌ی خنده دوستان و همکلاسی‌اش کند، حالا این فایل از کجاها سر در می آورد ا… اعلم…

تکلیف کلاس‌های سطوح ابتدایی هم که معلوم است. معلمانی که مخاطبشان بیشتر والدین است تا دانش آموزان قدرت ابتکار عمل از آنها ربوده شده است. کافی است در گروه سی نفر مطلبی از طرف والدین یک دانش آموز مطرح شود جمع کردن ته بحث کار شیر معلمی است که باید حواسش به تک تک کلماتی که می‌گوید باشد تا مبادا سوژه‌ی اهل فن نشود!

کم کاری عده‌ای دیگر از معلمان به بهانه‌ی سرعت پایین اینترنت، نداشتن ساعت مشخص برای ارائه دروس و تحویل از دانش آموزان، عدم تدریس بخاطر حاضر نشدن تمامی دانش آموزان در گروه تشکیلی و… حقایقی هستند که قابل چشم‌پوشی نیست! اما با همه‌ی این تفاسیر نباید  زحمت‌های عده‌ای از معلمان با وجود برخی اشتباهات که در فضای مجازی ضرب در هزار می‌شود نادیده گرفته شود. مخصوصا معلمانی که نه معلم هستند و نه معلم نیستند! نیروهای آزاد که برای ماندن در چرخه آموزش دست به هر خلاقیت و ابتکاری می‌زنند اما حتی از اینترنتی که مخصوص معلمان هست، نیز بی‌بهره‌اند!

به نام آموزش به کام بازی با روح و روان

و والدینی که مرز افراط و تفریط را گم کرده‌اند. ناله‌های کودکی که مجبور به انجام تکالیف است، پسر بازیگوشی که حاضر به قبول فضای مجازی کلاس نیست و به زور تنبیه والدین در حال آموزش است، همه و همه چالش‌های آموزش مجازی است. شکی نیست که در آموزش مجازی بخصوص برای مقطع دبستان سنگینی بحث آموزش بین معلم و والدین تقسیم شده است. والدینی که پیش از این یا کاری به آموزش کودکان خود نداشتند و یا نهایتا زمان محدودی صرف آن می‌کردند اما حالا مادران با همه‌ی مسئولیت هایشان باید چند ساعت پا به پای دانش آموز خود سر کلاس آنلاین باشد تا مبادا از غافله‌ی سوال‌هایی به اصطلاح یه هویی معلم عقب نماند و خدای نکرده نمره‌ی منفی برای دانش آموزش  لحاظ نشود!

عده‌ای از والدین آموزش‌های خود را چنان سختگیرانه پیش می‌برند که بیشتر از آن که چیزی به کودکانشان یاد دهند بیشتر با روح و روان آنها بازی می‌کنند! درست نوشتن کلمه‌ای شاید با کمی صبر و حوصله قابل رفع و رجوع باشد اما ساخت روحیه‌ی شاد و سرزنده برای کودکانمان سال‌ها زمان لازم دارد! کما اینکه داشتن کودک کم‌سواد ولی با روحیه شاد خیلی بهتر از کودک باسواد منزوی و غمگین است!

ایراداتی که به آموزش مجازی وارد است

با همه‌ی مشکلاتش که چشم برهم گذاریم، باید بدون هیچ اغماضی پذیرفت که برنامه شاد که قرار است به عنوان یک راه ارتباطی نیازهای درسی و آموزشی دانش آموزان را رفع رجوع کند،  نتوانسته آنگونه که باید ایفای نقش کند و مفاهیم آموزشی و پرورشی را به دانش آموزان منتقل کند؛ چرا که در مقایسه با تشکیل کلاس‌های فیزیکی با آنکه مدیران و معلمان و خانواده‌ها امورات درسی دانش آموزان را در پنج روز هفته رصد و نظارت می‌کنند، اما باز کیفیت و کمیت آموزش لنگ می‌زند. حال چگونه می‌توان انتظار داشت که با یک روز تدریس معلم و به رغم تمام مشکلات اپلیکیشن شاد دانش‌آموز مفاد درسی را فراگرفته و در آزمون‌ها موفق ظاهر شوند؟ اما بی‌شک سلامت جامعه اولویت به تبع فراتر از بحث آموزش است./فرزانه اسدزاده