گروه بین الملل: قربان جبراییل، رییس اتحادیه نویسندگان “قلم” جمهوری آذربایجان با انتشار مقاله‌ای در سایت “تضادلار” و یادآوری بخشی از حمایت‌های سیاسی تهران از باکو و خدمات ایران به جمهوری آذربایجان در طول سه دهه استقلال این کشور، نوشت: «یک کشور برای دیگری چه کاری باید بکند که در فهرست دوستان تا ابد بماند؟ جمهوری اسلامی ایران از همان روز نخست تجاوز ارامنه ، حق جمهوری آذربایجان درباره قراباغ را به رسمیت شناخته و حمایت کرده است.»

قربان جبراییل در تشریح علل تامل و درنگ ایران در روزهای نخست عملیات نظامی جمهوری آذربایجان برای آزادسازی نواحی اشغالی و قراباغ نوشت: «اولا، ماموریت حسن نیت جمهوری اسلامی با مقاومت کسانی مواجه شده است که چشم دیدنش را ندارند و در پویش بهتان و افترا به  ایران یاوه‌ها و دروغ‌هایی از قبیل ارسال سلاح به ارامنه، انتقال نیروهای پ.ک.ک. و… را منتشر می‌کنند. یادآوری کنیم که پنج ، شش ماه قبل، همین گل‌آلود کنندگان آب، در رسانه‌هایشان موضوع ساخت پل بر روی رود ارس را برای ارتباط با ارمنستان در دستور کار قرار داده بودند. سفارت ایران فورا روشنگری کرد که این کارها براساس توافق نامه امضاء شده میان تهران و باکو در سال ۲۰۱۶ در خصوص سد و نیروگاه “خداآفرین” و “قیز قلعه سی” انجام شده است. کسانی که اهمیت و ماهیت راهبردی همان توافق‌نامه را درک نمی‌کردند، آن را به عنوان “همکاری با دشمن” قلمداد و اتهامات متنوعی را مطرح می‌کردند.»

قربان جبراییل افزوده است: «ثانیا، همکاران ایرانی‌ام در گفتگوهای تلفنی با من تاکید می‌کردند که حکومت ما چنین تصور می‌کرد که این عملیات نیز مشابه ضدحمله‌های قبلی است و با خواست آمریکا و فرانسه و اسراییل طی سه ، چهار روز متوقف خواهد شد و ما نمی‌خواستیم خود را سبک کنیم.»

رییس اتحادیه نویسندگان “قلم” جمهوری آذربایجان افزوده است: «ثالثا، همسایه جنوبی ما تنها مملکتی است که سال‌هاست در مقابل فشارهای بی‌رحمانه ژاندارم دنیا سر خم نکرده است و هدف انواع و اقسام فشارهای غیرقانونی قرار دارد و حتی کشورهایی که می‌خواهند با ایران رابطه تجاری داشته باشند، مجازات می‌شوند. ارمنستان که در مقابل سربازان ما تاب مقاومت ندارد، قصد دارد پای کشورهای ثالث را نیز وارد این جنگ کند. درست به علت وجود همین شرایط ، موضع بی‌طرفانه ایران را که در مقابل دسایس احتیاط می‌کرد، قابل فهم است.»

قربان جبراییل افزوده است: «رابعا، ایران بخاطر امتناع حاکمیت ائلچی بیگ از پذیرش کمک ایران که از همان روز نخست بحران قراباغ پیشنهاد کرده بود، رنجیده به نظر می‌رسد. بخصوص که بر این باورند که این حرکت بر اثر دیکته غرب بوده است.»

رییس اتحادیه نویسندگان جمهوری آذربایجان افزوده است: «خامسا و مهم‌تر از همه اینکه ، ایران برغم تمامی قهر و آشتی‌ها و تعارضات و درنگ‌ها، بطور دائم در کنار جمهوری آذربایجان و پشتیبانش بوده است. از روزهای نخست، استقلال ما را به رسمیت شناخته و در سازمان‌های بانفوذ بین‌المللی از حقوق ما دفاع کرده و بارها خواستار خروج نیروهای اشغالگر از اراضی ما شده است. ایران برای آوارگان ما راه باز کرد و برای کمک به اقشار ضعیف جامعه، در باکو و سایر شهرها شعبات کمیته امداد امام خمینی را دایر کرد. ما چگونه می‌توانیم حرکت هم تبارانمان را که در آن سوی ارس جمع می‌شوند و برای پیروزی سربازانمان شادی می‌کنند، فراموش کنیم؟ وقتی در روز ۲۰ اکتبر ۲۰۲۰ خبر آزادی زنگیلان منتشر شد، شبکه‌های تلویزیونی مصاحبه‌های زنگیلانی‌هایی را منتشر کردند که ۲۷ سال قبل با ترک خانه و کاشانه‌شان، از رود ارس عبور کرده، ۴۵ تا ۵۰ روز را در آنجا اسکان یافته‌اند. تنها کافی است توجه شود که اگر در ۲۷ و ۲۸ اکتبر ۱۹۹۳ تهران مرز را باز نمی‌کرد، دومین نسل کشی خوجالی در زنگیلان محاصره شده روی می داد.»

قربان جبراییل افزوده است: «درست است، همانند رسانه‌های جمهوری آذربایجان، در رسانه‌های ایران نیز موضع یکسانی در قبال جمهوری آذربایجان وجود ندارد و موارد متناقضی در روزنامه‌های نزدیک به گروه‌های مختلف وجود دارد. وقتی در اینجا، از زیانی که روابط اقتصادی با ارمنستان به همبستگی اسلامی می‌زند، گلایه می‌کنیم، در آنجا هم از روابط ما با اسراییل شکوه می‌کنند. این نیز نشانه دموکراسی و تکثرگرایی فکری است. این موارد، نگرانی‌های کوچک میان دو برادر است و اصلا بر سیاست دولتی تاثیر نمی‌گذارد! مدتی قبل، جناب رییس جمهوری الهام علی اف، سخنان جسورانه‌ای درباره غیرممکن بودن استفاده از جمهوری آذربایجان به عنوان سکویی علیه ایران بیان کرده بود!»

قربان جبراییل افزوده است: «از هفته دوم جنگ وطنی ، حسن روحانی، رییس جمهوری ایران دکتر علی اکبر ولایتی، مشاور روابط بین المللی رهبر معظم، محمد جواد ظریف، وزیر خارجه ، محمود واعظی، رییس دفتر ریاست جمهوری، سید عباس عراقچی، معاون وزیرخارجه، ابوذر ابراهیمی ترکمان، رییس سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، ژنرال محسن رضایی و فرماندهان عالی رتبه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، سید کاظم موسوی، نمایندگان مجلس، سعید خطیب زاده، سخنگوی وزارت خارجه، کارشناسان سیاسی نظیر میرزا رسول اسماعیل زاده و سفیر عباس موسوی، با ابراز نگرانی درباره وخامت اوضاع در جبهه ، بر ضرورت تامین صلح در منطقه تاکید کرده‌اند و ضمن اعلام آمادگی برای ارایه هرگونه کمک، تاکید کرده‌اند که قراباغ بخشی جدایی ناپذیر از جمهوری آذربایجان است. پزشکان ایرانی با فداکاری اعلام کرده‌اند که برای رفتن به جبهه و کمک بی‌مزد آماده‌اند. جمهوری اسلامی موشکباران گنجه و ترتر و بردع را به شدت محکوم کرده است. علمای برجسته دین، آیت اله مکارم شیرازی، آیت اله نوری همدانی، آیت اله علیرضا اعرافی ، دانشگاه جامعه المصطفی و حتی تحت تاثیر آن آیت اله العظمی سید محمد سعید الطباطبایی الحکیم، از رهبران دینی عراق، ضمن تسلیت شهادت شهدایمان از آزادی قراباغ در سایه مقاومت شجاعانه ارتش مان حمایت کرده اند.»

رییس اتحادیه نویسندگان قلم با ذکر جملات رهبر معظم انقلاب اسلامی درخصوص ضرورت بازپس داده شدن اراضی اشغالی جمهوری آذربایجان، افزوده است: «حجت الاسلام سید علی اکبر اجاق نژاد ، نماینده رهبر عالی جمهوری اسلامی ایران در کشورمان نیز تاکید کرده است که ملت‌های ایران و جمهوری آذربایجان در درگیری‌های اخیر قراباغ کنار همدیگر هستند و کشته شدگان در این راه شهید هستند.»

قربان جبراییل با ذکر جملاتی از  بیانیه چهار امام جمعه مناطق آذری‌نشین ایران که نمایندگان رهبر در این مناطق هستند، افزوده است: «نیازی به توضیح این مطلب نیست که جایگاه امضاء کنندگان این بیانیه در نظر مردم ایران و مسلمانان دنیا چه اهمیتی دارد و نهایتا این که رهبر معظم در روز سوم نوامبر موضع صریح و قاطع خود را بیان و تاکید کرده است که ارمنستان باید تمامی این اراضی را به جمهوری آذربایجان بازگرداند و مرزهای شناخته شده بین المللی رعایت شوند. مقامات دولتی‌مان همواره این موضع ایران درباره قراباغ را عالی ارزیابی کرده‌اند. پس از همان اظهارات، خلف خلف اف، معاون وزیر خارجه به عباس موسوی ، سفیر ایران تلفن و تشکر کرده است و حکمت حاجی اف، مدیر شعبه امور سیاسی در ریاست جمهوری بر اهمیت روابط دوستانه و برادرانه دو کشور همسایه تاکید کرده است.»

رییس اتحادیه نویسندگان “قلم” جمهوری آذربایجان افزوده است: «درباره حمایت ایران از حقوق مان، موارد زیادی را می‌توان فهرست کرد. اما، اطمینان دارم که نوشتن این فهرست طولانی ، غیر از سایرین، سردبیران سایت و روزنامه را ناراضی خواهد کرد. یعنی، یک کشور برای دیگری چه کاری باید بکند که در فهرست دوستانش تا ابد بماند؟ بارها تعلق جدایی ناپذیر قراباغ به کشورمان را اعلام کرده‌اند. بی‌فایده بودن مذاکرات و بازگرداندن این اراضی به آذربایجان صرفا از طریق جنگ را خوب می‌دانند. همینطور این را که ارمنستان نه فقط مساله ما بلکه مساله کل منطقه است، خوب می دانند…»