غفلت از نقش معماری در گردشگری مدرن/ تبریز و فرهنگ آن را باید با معماری بناهایش معرفی کرد مطلب ویژه

خبر صبح؛ سرویس شهری

اولین قضاوت گردشگر پس از ورود به شهر مقصد بر مبنای معماری شهری است که قدم بر کوچه پس کوچه های آن می گذارد. از همین رو معماری شهر باید معرف فرهنگ و همچنین پیشینه بزرگ و تاریخی آن شهر باشد، در غیر این صورت بناهایی به دور از معماری ممتاز، به منزله خوابگاهی بیش نیست. در همین راستا است که متخصصین حوزه گردشگری اعتقاد راسخ دارند که تبریز را به عنوان پایتخت گردشگری جهان اسلام، باید از طریق معماری بناهای فاخر به شیوه و اسلوب معماری اسلامی و ایرانی، به جهان شناساند.

 

دقت سازندگان، علت ماندگاری بناهای قدیمی

از میان 202 کشور جهان، ایران جزو معدود کشورهایی است که به لحاظ علم، معماری و تمدن بشری جایگاه ممتازی دارد. وجود بناهایی با قدمت بیش از یک هزار سال در این مرز و بوم نشانگر این واقعیت است. هنوز هم پس از گذشت قرن‌ها از خلق شاهکارهای بی‌بدیل معماری ایرانی، جهانیان نتوانسته‌اند راز استحکام، مقاومت و منحصر به فرد بودن این آثار را دریابند. اما واقعیت این است که علت این ماندگاری را باید در دقت سازندگان آن بناها در مراحل ساخت دانست. در گذشته به هنر، استحکام و مقاومت بنا بیش از هر چیزی بها داده می‌شد و یک بنا به فرض استحکام آن تا 600 سال مقاوم بود، اما امروزه فقط بر سرعت در اجرای طرح‌های معماری توجه مي‌شود.

متاسفانه شاهدیم همزمان با پیشرفت علم، نوعی عقبگرد نیز در معماری به وجود آمده که لازم است برای جلوگیری از این مسئله، به معماری اصیل ایرانی و بومی در قرن‌های گذشته و تلفیق آن با علم جدید توجه بیشتری شود. همان‌گونه که امروزه از بناهای ساخته شده گذشتگان در قرن‌ها پیش به عنوان آثار باستانی و گردشگری استفاده می‌کنیم، ضروری است ما نیز آثاری را بنا کنیم که معرف تمدن، فرهنگ و آیینمان باشد و میراثی درخور برای آیندگان به شمار آيد.

 

افتخار معماری‌مان نباید به آثار گذشتگان خلاصه شود

امروز باید باور کنیم که هر گردشگری که از کنار ارک تبریز، مسجد کبود و بازار قدیمی این کلانشهر عبور می کند، عظمت و بزرگی این بناها وی را محسور می کند! اما همین گردشگر وقتی از کنار ساختمان های بلند مرتبه و نوساز تبریز گذر می کند، با به خاطر آوردن برج ها و ساختمان های معروف دنیا، به راحتی می توان حس تحقیر و ضعف نسبت به این شهر قدیمی را در وجناتش احساس کرد. متاسفانه افتخار امروز ما فقط محدود به آثار گذشتگان و شاهکارهای برجامانده از آنان شده است و تا به امروز نتوانسته ایم کارهای جذاب و بی‌بدیل برای نسل کنونی و آینده ارائه کنیم!! کلانشهر دومیلیونی تبریز با این همه پیشرفت در حوزه شهرسازی و معماری، در یکصد سال گذشته نتوانسته اثری جاودان و ماندگار خلق کند؛ اثری که در عین صلابت و استحکام، معرف فرهنگ و هنر آذربایجان و ایران اسلامی باشد.

مهمترین و شاید یکی از عمده ترین دلایل این ضعف، رعایت نکردن حریم تخصصی این حوزه است. اين موضوع باعث شده که افراد غیرمتخصص و بی هنر و نا آشنا با فرهنگ منطقه تحت عناوین دهن پرکنی چون «بساز و بفروش» وارد این حوزه شوند، تصمیم‌گیری كنند و به مرحله اجرا راه يابند. در عین حال معماران هم آن‌گونه که شایسته است در ساخت بناها حوصله به خرج نمي‌دهند و انتظاراتی را که وجود دارد محقق نمی‌کنند.

کارهای هنری و شاهکارهای بی‌بدیل معماری زمانی که با ذوق و قریحه درونی انسان‌ها همراه می‌شوند، جذابیت‌های خاصی را به وجود می‌آورند که بر چشم و دل هر بیننده‌ای می‌نشیند. آثار و مصنوعات بشری که امروز از گذشتگان به یادگار مانده، ملاک استفاده از عقلانیت، ذوق و سلیقه سالم و سرشار الهی است که خداوند به انسان ارزانی داشته است.

شهرهایی که از خصیصه معماری بهره ‌برده‌اند، امروز موفقیت‌های چشمگیری در زمینه جذب گردشگر داشته‌اند و این امر نشان‌دهنده همان پیوند و ارتباط نزدیک مخاطب با اثر هنری و معماری است. فلذا با بهره‌گیری از فرصت‌های موجود، باید بناهایی جذاب و بااصالت خلق کرد که مایه مباهات و فخر آیندگان باشد.

شتابزدگی، بی‌دقتی و بهره نگرفتن از معماری اسلامی و ایرانی و توجه نکردن به فرهنگ محلی از نقاط ضعف معماری امروز تبریز است. معماران باید از استفاده از سبک‌های خارجی و پرداختن به تجملات بی اساس و زودگذر بپرهیزند و این نقیصه را برطرف کنند.

دیدگاه خود را بنویسید

نام و پیام خود را وارد نمایید

Top
We use cookies to improve our website. By continuing to use this website, you are giving consent to cookies being used. More details…