گروه فرهنگ و ادب: فرهنگ ایرانی-اسلامی بر بن‌مایه‌های استواری تکیه دارد که به هر پدیده و یا اندیشه‌ای در این دایره‌ی پهناور معنا و مفهومی خاص می‌بخشد. مهر و محبت، خردورزی و خداشناسی از نشانه‌های بارز این فرهنگ دیر پا است و مردم این پهنه‌ی گسترده همواره در درازنای تاریخ پر افتخار خویش کوشیده‌اند تا با توانمندی و اراده‌ی آهنین خود از جایگاه والایی در میان فرهنگ‌های دیگر ملل گیتی برخوردار گشته و آن را با شایستگی به دیگران بشناسانند.

نظاره‌گریم که امروزه شماری از سرزمین‌های دیگر نقاط گیتی برای زدودن بحران هویتی مردم خویش در زوایای پر پیچ و خم و تاریکخانه‌های تاریخ به دنبال کورسوهایی می‌باشند؛ اما خوشبختانه یکی از فروزه‌های امیدبخش فرهنگ ایرانی-اسلامی ما که مورد احترام و زبانزد مردمان سراسر گیتی بوده و است، جایگاه ممتاز “جشن‌ها و شادی‌ها در فرهنگ ایرانیان” می‌باشد که هر کدام از این جشن‌ها از اصالت بنیادین و نمودهای ویژه‌ی این سرزمین کهن و مردم خداپرست و نجیب آن نشآت می‌گیرند. هماهنگی و پیوند ناگسستنی با آفرینش، آیین‌های الهی و طبیعت از بارزترین دلایل مانایی و بالندگی این فرهنگ و جشن‌ها است.

 “نوروز” یکی از زیباترین نمود و جلوه‌گاه‌های این جشن و آیین‌ها و فرهنگ و تاریخ مردم میهن ماست. فرهنگ ایرانی-اسلامی همواره پویا و امیدبخش بوده و هر پدیده و یا آفریده‌ای نیکو مورد احترام و نیایش ایرانیان قرار گرفته است. از این روست که این فرهنگ غنی در گذر زمان و حیات پر فراز و نشیب خود همواره با شادی‌ها قرین بوده و این شادی‌ها نیز نه تنها نکوهیده نبوده بلکه اغلب وسیله‌ای برای ستایش و سپاسگزاری آفریدگار یکتای مردم این کهن سرزمین بوده است.

 “نوروز” در حقیقت شناخت ایرانیان بر آفرینش و جهان هستی بوده و همان گونه که آغاز و رویشی دیگر در طبیعت است ایرانیان برای مانایی و دوام زندگی آن را مایه‌ی امید و نشاط و دین باوری خویش قرار داده‌اند. اینک بار دگر در آستانه‌ی تکرار دوباره‌ی این رویداد زیبای طبیعت و جشن و آیین‌های ملی خود یعنی بهار و “نوروز” قرار داریم و می‌توانیم با مفاهیم و آداب پربار آن بیشتر آشنا شده، آن را بهتر بشناسیم و شایسته‌تر برپا داریم. بر این باوریم که همواره مردمانی کام‌روا و سرافراز خواهند بود که شادمانی، خوشبختی و مهرورزی را برای خود و دیگران فراهم آورده و آرزو کنند.