• امروز : دوشنبه, ۷ خرداد , ۱۴۰۳
  • برابر با : Monday - 27 May - 2024
1
بررسی وضعیت«معلول و معلولیت» در گروه گزارش خبر صبح

شهر من از معلولیت رنج می‌برد!/«شهر معلول است نه من، معلول»!

  • کد خبر : 49193
  • 20 آذر 1402 - 13:31
شهر من از معلولیت رنج می‌برد!/«شهر معلول است نه من، معلول»!
لازم است فضاهای شهری به لحاظ امکانات کمی و کیفی قابلیت پذیرش طیف متنوعی از افراد جامعه را در ساعات مختلفی از شبانه روز داشته باشد. یکی از مهمترین مشکلات فضاهای شهری کشور، نامناسب بودن فضاهای آنها در ارتباط با اشخاص دارای معلولیت است که این مهم در هر دو مورد کالبدی و رفتاری قابل ملاحظه می‌باشد.

 گروه گزارش/ ژرفی مهر: بخشی از زندگی روزمره شهروندان در محیط‌های شهری سپری می‌شود؛ بنابراین لازم است فضاهای شهری به لحاظ امکانات کمی و کیفی قابلیت پذیرش طیف متنوعی از افراد جامعه را در ساعات مختلفی از شبانه روز داشته باشد. یکی از مهمترین مشکلات فضاهای شهری کشور، نامناسب بودن فضاهای آنها در ارتباط با اشخاص دارای معلولیت است که این مهم در هر دو مورد کالبدی و رفتاری قابل ملاحظه می‌باشد. اولی ناشی از نتایج برنامه ریزی شهری غیرصحیح و اقدامات عملی شهرسازی و دومین پیامد اجتماعی- فرهنگی ناشی از آن است.

ناتوانان جسمی، معلولان و جانبازان، بخشی از افراد جامعه‌اند که همچون سایرین نیازمند دسترسی و استفاده از امکانات و خدمات عمومی هستند. فضاهای شهری، مکان‌های هستند که به عموم شهروندان تعلق داشته، منحصر به جنبه کالبدی و فیزیکی نبوده و در حقیقت با حضور انسان و فعالیت وی معنا می‌یابند.

بنابراین مؤلفه‌هایی مانند شناسایی موانع حضور اجتماعی اقشار مختلف جامعه، نصب علایم هشداردهنده در فضاهای عمومی برای معلولین با امتیاز وزنی یکسان در اولویت‌های بعدی از لحاظ مناسب‌سازی فضاهای ادارات دولتی برای معلولین و جانبازان است. برقراری تعامل سازنده بین شهرداری و بهزیستی، تصویب قانون مناسب‌سازی برای ارگان‌ها و ادارات و دستگاه‌های دولتی و خصوصی مهم‌ترین نقاط فرصت پیش روی فضاهای شهری در شهرها است.

نتیجه گیری کلی اینکه در اکثر اماکن عمومی شهری، ادارات و ساختمان‌های دولتی تجهیزات خاصی برای معلولان فراهم نشده است و مجموع این عوامل، فضای آشفته، ناسالم و فاقد ایمنی و راحتی را جهت گروه‌های مختلف اجتماعی بویژه معلولین در این فضاها ایجاد کرده است.

همچنین  نیازهای فرهنگی، نیازهای روانی، نیازهای اجتماعی و نیازهای اقتصادی و درمانی  معلولین نیاز به توجه ویژه است تا بر افزایش کیفیت زندگی، رضایت از زندگی و کاهش افسردگی معلولین کمک کند. در این مورد با دکتر فرگل صحاف، رئیس بهزیستی؛ حسن صفری یکی از معلولین موفق استان و همچنین یک مادر فداکار به گفتگو پرداخته ایم.

 

هدف از نام گذاری روز معلول!

سوال – تعریفی کلی از «معلول» ارائه داده و بفرمائید که هدف از نامگذاری روز جهانی معلولین چیست؟

– دکتر صحاف: معلول به فردی گفته می‌شود که بر اثر یک آسیب یا ضایعه جسمی، ذهنی، روانی و یا توأم، اختلال مستمر و قابل توجهی در سلامت و کارآمدی عمومی وی ایجاد گردد، به‌طوری که موجب کاهش استقلال فردی در زمینه‌های فردی، اجتماعی و اقتصادی شود. این افراد شامل معلولان حسی (نظیر افراد کم شنوا و ناشنوا و افراد کم بینا و نابینا)، معلولان جسمی-حرکتی و معلولین ذهنی-شناختی، گفتاری می‌شود. امروزه به علت بارمنفی ناتوانی یا کم توانی یا معلول و معلولیت به جای آن از واژه توان خواه که معادلی برای کم توانی(Disability) است استفاده می‌شود.

در راستای سیاست های جهانی آگاه سازی افراد بشر نسبت به مفهوم کم توانی و معلولیت، ارتقا و افزایش فرهنگ و دانش عمومی افراد در خصوص مسائل مربوط به افراد دارای معلولیت و نهایتا با هدف برابر سازی فرصت ها برای این قشر در تمامی جنبه‌های سیاسی؛ اجتماعی؛ اقتصادی و فرهنگی زندگی، روزی به عنوان «روز جهانی معلولین» انتخاب شده است.

 

آذربایجان شرقی، استان پیشرو با اعتبار۱۰۰ میلیارد ریال جهت مناسب سازی ادارات دولتی

سوال – در خصوص اشتغال و اقتصاد افراد دارای معلولیت برای خوانندگان ما بفرمائید؟

-دکتر صحاف: واریز مستمری و حق پرستاری، واریز مستمری ماده ۲۷، معرفی به مراکز اشتغال، اشتغال حمایتی، سرمایه کار و پیگیری ماده ۱۵ (سهمیه استخدامی ۳ درصد افراد دارای معلولیت که در سال جاری ۳۴ نفر بوده است). همچنین برای آسایش بیشتر معلولان در استان کارهای مختلفی انجام شده است که در ادامه به برخی از آنها اشاره می‌شود:

حمل و نقل معلولین: شروع ثبت نام کارت منزلت برای تسهیل در مسافرت های درون شهری. و نیز کمک هزینه بلیط نیم بها (بصورت کشوری برای نیم سال اول سال جاری مبلغ ۵ میلیارد ریال تخصیص و پرداخت خواهد شد)

مناسب سازی پیاده رو و معابر: ۶۱۸۰۰ متر در تبریز و ۱۶۶۵۰ متر در کل استان هم سطح سازی، بهسازی و مناسب سازی انجام گردیده.

مناسب سازی مراکز درمانی: در حال حاضر کلیه مجوزهای جدیدی که از معاونت درمان (درمانگاه، کلینیک تخصصی، آزمایشگاه، رادیولوژی و توانبخشی) گرفته می شود ملزم به رعایت مناسب سازی می باشند و حدود ۴۸ درمانگاه از ۶۸ درمانگاه شبانه روزی مناسب سازی گردیده اند. بیمارستان ها مناسب سازی کامل دارند. و مطب پزشکان به علت وجود قانون تاسیس بالادستی (فراتر از چارچوب نظارتی دستگاه های بخشی استان) علیرغم پیگیری های متعدد در ستاد هماهنگی و پیگیری مناسب سازی استان عملی نگردیده است.

مناسب سازی ادارات و دستگاه های دولتی ۶۸ درصد انجام گردیده و استان آذربایجان شرقی تنها استان پیشرو بالغ بر ۱۰۰ میلیارد ریال اعتبارات استانی جهت مناسب سازی ادارات دولتی تخصیص اعتبار داشته است.

مهمترین بحث جامعه استانی، فرهنگ سازی پیرامون کم توانی اعم از علل موجده، علل تداوم دهنده و عوامل کم اثر کننده آن است. دید جامعه استانی رو به بهبود بوده و فرد توانخواه ابدا نیاز به ترحم ندارد به عبارتی در صورت رعایت حقوق افراد دارای معلولیت و کمی حس نوع‌دوستی که در فرهنگ ایرانی-اسلامی موجود است فرد توانخواه حمایت کامل گردیده و دارای فرصت نسبتا برابر با سایر افراد می باشد.

 

فرد موفق، جامعه‌ی معلول

به سراغ یکی از معلولین موفق شهر تبریز به نام حسن صفری رفته و با ایشان در خصوص وضعیت معابر شهر و مناسب بودن آنها برای معلولان، همچنین وضعیت اشتغال و البته راز و رمز موفقیت وی به گفتکو می‌پردازیم:

 

سوال – خودتان را به صورت کوتاه معرفی کنید و از چه سنی دچار معلولیت شدید؟ تاثیری در زمان ورود به مدرسه برایتان داشت یا مثل بقیه سایرین در سن هفت سالگی به مدرسه رفتید؟

– حسن صفری: متولد سال ۱۳۵۸ هستم. و از ۵ سالگی دچار فلج اطفال شدم. در همان سن هفت سالگی وارد مدرسه شدم، منتهی در زمان ما، از نظر مناسب سازی، جامعه و محیط دچار کمبود بود به عنوان مثال: سرویس مدارسی وجود نداشت، نگاه آن زمان مردم با حال حاضر متفاوت بودم و مرا دچار مشکل می‌کرد.

 

سوال – با وجود محدودیت هایی که داشتید و محرومیت هایی که داشتید تصمیم گرفتید ادامه تحصیل دهید چه نیرو و انگیزه‌ای شما را به ادامه دادن سوق داد؟ کسی هم مشوق شما بوده است؟

– حسن صفری: از همان زمان کودکی، بسیار فعال و بچه‌ی شلوغی بودم. اما با وجود همه این موانع من به کمک و تشویق های مادر و برادر بزرگترم راه خود را هموار کردم چرا که من خود را یک فرد کم توان نمی دانستم.

 

سوال – در حال حاضر دارای چه مدرک تحصیلی و مشغول به چه کاری هستید؟

– حسن صفری: در حال ادامه تحصیل هستم و دانشجوی رشته تربیت بدنی می باشم، شغلم آزاد، در عرصه ورزش، سرمربی تیم وزنه برداری استان، سرپرست تیم والیبال نشسته جامعه  استان هستم. ۶سال رئیس جامعه‌ی معلولین استان بودم، در حال حاضر بازرس جامعه‌ی معلولین استان هستم، از سال ۸۳ تا الان در جامعه‌ی معلولین در عرصه اجتماعی، توانبخشی فعالیت دارم.

 

سوال – آیا ازدواج کرده اید؟ چند فرزند دارید؟ نظر شما درباره ازدواج معلولین چگونه است؟

– حسن صفری: بله. یک فرزند دختر و یک پسر دارم. در گذشته از نظر فرهنگی شرایط معلولین وضع نابسامانی داشت، شاید من معلول به شخصی علاقه داشتم اما به خاطر وضع جسمانی خودم، نمی‌توانستم پا پیش بگذارم، در جامعه زمینه سازی لازم وجود نداشت که وضع جسمانی معلول را به شعور و عقل فرد معلول ارتباط ندهند. چرا که یک معلول جسمی بسیار می تواند از دیگر افراد سالم موفق تر عمل کند. باید بستر ازدواج اکثر معلولین فراهم شود.

 

سوال – آیا در تعامل با جامعه دچار رنجش خاطر هم شده اید؟

– حسن صفری: بله. نگاه های ترحم انگیز جامعه همیشه موجب رنجش خاطر ما بوده است. ما نیازی به ترحم نداریم، ما توانمند و سرشار از انرژی هستیم و معلولیت باعث نشده که ما در زندگی عقب بکشیم و خود را یک فرد شکست خورده تلقی کنیم. حق و حقوق قانونی ما که مصوبه‌ی دولت است ، ما را کفایت می کند.

 

سوال – در حال حاضر حقوق افراد دارای معلولیت از نظر شما تا چه حد رعایت شده است؟

– حسن صفری: اگر بخواهیم نمره دهیم از صد نمره، بیست درصد رعایت شده است. در قانون جامعه‌ی حمایت از حقوق معلولین، شامل: ۳ درصد استخدامی معلولین، هر سازمان یا اداره ای مکلف است طبق این قانون عمل کند که در اداره ها نیست و خیلی کم اجرایی می شود. قانون استفاده از مکان های ورزشی که مکان های دولتی را مجاب می‌کند که به صورت رایگان در اختیار معلولین قرار داده شود ، کلیه سازمان ها انتقال دادند به بخش خصوصی و ما دچار مشکل هستیم.

 

سوال – سازمان بهزیستی به عنوان نهاد حمایتی در موفقیت های شما چه نقشی داشته است؟

– حسن صفری: سازمان بهزیستی به نوبه‌ی خود کمک های شایانی کرده است اما این سازمان تنها متولی نیست، نقش شهرداری بسیار مهم است چرا که در شهر همه چیز دست شهرداری است! از بسترسازی تا مکان‌های تفریحی و… و دیگر سازمان ها هم باید در کنار شهرداری باشند. ما هر اداره‌ای کار داشته باشیم با این جمله که شما در بهزیستی پرونده دارید ما را از سر خود باز می‌کنند در حالی که مثلا من در کار شهرداری دارم، کار در اداره‌ی برق، آب و فاضلاب و… دارم، نه بهزیستی. متاسفانه در ایران هر اتفاقی برای ما بیافتد، ما را حواله می‌کنند به بهزیستی. بهزیستی در بخش توانمندی، کمک هزینه‌ی بهداشتی و… کمک حال است نه همه ی موارد.

 

سوال – در خصوص فضاهای های مناسب سازی شده در سطح شهر چه اقداماتی توسط دستگاه های اجرایی برای افراد دارای معلولیت صورت گرفته و همکاری آنان چگونه بوده است؟

– حسن صفری: تاحدودی فعالیت هایی صورت گرفته است اما با توجه به بزرگی و گستردگی شهر خیلی کم است. این گونه بیان کنم، «خود شهر ما معلول است نه ما.» چرا در سازمان ها نباید برای رفت آمد معلولین بستر فراهم شود، چرا در کنار پله‌ها جای مخصوص رفت و آمد افراد معلول کم است چرا بالا بر وجود ندارد.

 

سوال – در خصوص انجمن های معلولین در تبریز  توضیحاتی را ارائه دهید؟

– حسن صفری: جامعه ی معلولین استان و در کنار آن ، انواع انجمن ها با توجه به نیاز معلولین شکل گرفته است مانند انجمن ناشنوایان، نابینایان و… آنها نیاز به حمایت دارند. تا بتوانند خواسته‌ی افراد معلول را به سمع مسئولین برسانند. چرا که ما با این انجمن ها در جامعه شناخته می شویم.

 

سوال – چه انتظاری از مردم در مواجهه با یک فرد دارای معلولیت دارید؟

– حسن صفری: با چشم ترحم نگاه نکنند. حتی اگر نیت کمک دارند طوری انجام شود که شکل ترحم به خود نگیرد یک نوع نوع دوستی باشد.

 

سوال – آیا به نظر شما معلولیت محدودیت است؟

– حسن صفری: این فقط یک شعار است. برای مثال معلولیت جسمی ، محدودیت حرکتی ایجاد می کند اما معلولین با مدال آوری در عرصه های ملی و بین المللی ورزشی به خوبی نشان داده‌اند که معلولیت محدودیت نیست و نگاه‌ها را دچار تحول کردند. در مورد مکان های تفریحی مثل کوه عون بن علی، من به عنوان یک شهروند معلول زیاد نمی‌توانم از این اماکن استفاده کنم چرا که مناسب سازی نشده است.

 

سوال – سخن پایانی شما را نسبت به جامعه هدف و مردم می شنویم؟

– حسن صفری: امکانات برای استفاده معلولین، فراهم شود اگر فراهم است مناسب سازی گردد. فرهنگ سازی صورت بگیرد. استخدامی ها به شکل صحیح انجام شود، چرا که معلول به عنوان مثال کارت پایان خدمت ندارد.

 

زیر بال یک فرشته!

مادرها به مانند یک فرشته همیشه پر و بال فرزندان خود بوده‌اند. در این میان اما مادرانی هم داریم که کارشان به مراتب سخت‌تر و عاشقانه‌تر از سایر مادران است. مادرانی که فرزند معلول دارند پر زحمت و پر تلاش با عشق مادرانه، ذره ذره‌ی وجود خود را در محافظت از فرزندانشان می‌گذارند تا آنها را به عرصه برسانند و با اینکه قلبشان از جور و ستم زمانه می‌نالد، اما مهر مادرانه‌ی خود را نثار فرزندان خود می‌کنند. به سراغ مادری می‌رویم که معلول خود را از همان کودکی زیر پر و بال فرشته‌وار خود گرفته و اکنون به جایی رسانده است که قرار است در کنکور شرکت کند.

 

سوال – به عنوان یک مادر، فرزند کم بینای خود را معرفی کنید؟

خانم ارژنگی: من مادر محمد جاهد هستم که فرزندم در سن ۶ سالگی براثر بیماری کلیوی، دچار کم بینایی شده است. فرزندم قبلا در مدارس معمولی تحصیل می کرد اما کم،کم بینایی خود را از دست داد و در حال حاضر دچار کم بینایی شدید است و در مدرسه مردانی آذر که مخصوص نابینایان یا کم بینایان است، ادامه تحصیل می دهد. به لطف خدا امسال قرار است در رشته‌ی انسانی در کنکور شرکت کند.

 

سوال – شاید برای جامعه سوال باشد که چگونه می‌خواهد در کنکور شرکت کند و آیا کتاب های درسی ایشان با دانش آموزان عادی تفاوتی دارد، پاسخ تان به این سوال چیست؟

باید بگویم که کتاب های درسی هیج تفاوتی در متن ندارد و کاملا عین کتاب های دانش آموزان عادی با دو تفاوت اساسی که خط نوشتاری کتاب های پسر من بریل است و بعضی کتاب ها به صورت ویدیویی یا صوتی ارائه می شود. فقط در تهیه کتاب های تست زنی دچار مشکل هستیم. اما من به عنوان یک مادر همه‌ی تلاش خود را می‌کنم که پسرم از کتاب های تست زنی استفاده کند.

 

سوال – گاهی دیده شده در اجتماع یک معلول مورد پذیرش نیست، به عنوان یک مادر چه نکته نظری در این مورد دارید؟

خانم ارژنگی: در جامعه ما، نگاه چنین است که یک فرد سالم برای ما چه کرده است که یک فرد معلول برای ما انجام دهد. در حالی که این فرد تمامی آموزش ها را مثل مردم عادی دیده است با تفاوتی که قبلا اشاره کردم. نکته مهم اینجاست که بعد از فارغ التحصیلی، اداره‌ها، حداقل ۳ درصد معلول را استخدام کنند. چیزهایی که همیشه شاهد بودم همیشه اشک مرا جاری می‌کنند به عنوان مثال: چرا به کارشناس روانشناسی فقط عنوان تلفنچی بیمارستان تعلق می‌گیرد در حالی که او نیز به شکل سایرین تحصیل کرده و حق برخورداری از رشته‌ی تحصیلی خود مرتبط با جایگاه شغلی خود را دارد.

 

یک حرف خوب از یک مادر فداکار

سوال – فقط یک حرف خوب برای یک معلول بگویید؟

خانم ارژنگی: به عنوان یک مادر، فرزندم را معلول نمی‌بینم، به مثال فرشته‌ای می‌بینم که خدا خلق کرده است و من به فرشته‌ی خدا خدمت می‌کنم، هر کسی اگر بخواهد به چشم دیگری به این افراد نگاه کند، انگار به خدا ایراد گرفته است. تمام روح و قلبم می‌خواهد تا فرزندم درقله های ترقی باشد. یک مادر بیشتر از این چه می خواهد.

 

لینک کوتاه : https://khabaresobh.ir/?p=49193

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : ۰
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.